Historia

1945-47 – w 1946 roku z Przemyśla do Wrocławia zostaje przeniesiona Oficerska Szkoła Saperów, przy której powstaje Klub Sportowy Pionier, posiadający sekcje piłki nożnej, hokeja, boksu i wioślarstwa. W 1947 roku z Krakowa do Wrocławia zostaje przeniesiona Oficerska Szkoła Piechoty nr 1, przy którym działa Klub Sportowy Podchorążak. Nie jest dokładnie znana data, kiedy dochodzi do połączenia obu klubów, ale na pewno miało to miejsce w 1947 roku i ta data uznawana jest za oficjalny początek Śląska Wrocław.
1951 – Śląsk wygrywa mistrzostwa Dolnego Śląska i po raz pierwszy awansuje do centralnych rozgrywek piłkarskich, ówczesnej II ligi. Po roku zespół powraca do ligi wojewódzkiej.
1956 – Śląsk wraca do II ligi i do 2003 roku nie spadnie poniżej tej klasy rozgrywkowej.
1964 – pierwszy wielki sukces: awans do I ligi.
1969 – po pięciu sezonach Śląsk spada do II ligi.
1973 – ponowny awans do I ligi i początek „złotego okresu” w dziejach klubu.
1975 – Śląsk zajmuje 3. miejsce w tabeli i po raz pierwszy w swojej historii awansuje do europejskich pucharów. Jesienią gra w Pucharze UEFA, eliminując szwedzki GAIS Göteborg i belgijski FC Antwerp. W 1/8 rozgrywek Wrocławianie grają z legendarnym FC Liverpool, przegrywając 0:3 i 1:2 – rewanżowy mecz na Stadionie Olimpijskim ogląda 50 tysięcy ludzi.
1976 – Śląsk zdobywa pierwsze trofeum, wygrywając Puchar Polski.
1977 – Pierwszy raz w historii Śląsk zostaje Mistrzem Polski!
Trenerem był Władysław Żmuda, a w składzie tacy piłkarze jak Janusz Sybis, Tadeusz Pawłowski, Władysław Żmuda (ten z ekipy Kazimierza Górskiego), Zygmunt Kalinowski, Roman Faber, Józef Kwiatkowski, Jan Erlich, Zygmunt Garłowski. W Pucharze Zdobywców Pucharów Śląsk odpada dopiero w ćwierćfinale po meczach z włoskim SSC Napoli.
1978-81 – Śląsk utrzymuje się w ścisłej czołówce I ligi, kończąc rozgrywki z tytułem wicemistrzów, raz na trzecim miejscu, a raz na czwartej pozycji.
1981/82 – sezon, który przeszedł do historii rozgrywek piłkarskich w Polsce. W ostatniej kolejce Śląsk prowadzi korespondencyjny pojedynek o tytuł mistrza Polski z łódzkim Widzewem. Do zdobycia tytułu, Śląskowi wystarczał remis na własnym stadionie w meczu z krakowską Wisłą. Śląsk przegrał 0:1, nie wykorzystując w końcówce rzutu karnego. Przed meczem Wrocławianie podkupili piłkarzy Wisły, jednak później okazało się, że korzystniejszą propozycję złożyli Krakowianom zawodnicy i działacze Widzewa.
1987 – zupełnie nowe pokolenie piłkarzy Śląska zdobywa Puchar i Superpuchar Polski. Jesienią Śląsk gra w europejskich pucharach, gdzie w pierwszej rundzie Pucharu Zdobywców Pucharów przegrywa z Realem Sociedad San Sebastian.
1993 – po 20 latach nieprzerwanej gry w I lidze Śląsk spada do II ligi.
1995 – 2002 – Śląsk na przemian awansuje do I ligi, to spada do II ligi.
2003 – Śląsk osiąga najgorszy wynik sportowy od 47 lat i ląduje w III lidze.
2005 – Śląsk trenowany przez Ryszarda Tarasiewicza awansował z pierwszego miejsca do II ligi.
2008 – Po 3 latach gry w II lidze Śląsk ponownie zawitał w I lidze, a właściwie to w Ekstraklasie, bo od sezonu 2008/2009 taką nazwę w Polsce nosi najwyższa klasa rozgrywkowa w piłce nożnej.
2008/09 – Śląsk jako beniaminek Ekstraklasy zajmuje 6.miejsce w rozgrywkach i zdobywa Puchar Ekstraklasy. Jest to pierwszy poważny sukces klubu po 22 latach przerwy. W trakcie sezonu właścicielem klubu zostaje Zygmunt Solorz, a UEFA oficjalnie potwierdza, że Wrocław będzie jednym z Miast Gospodarzy EURO 2012 .
2010/11 – po czterech porażkach z rzędu Ryszard Tarasiewicz został zawieszony w wykonywaniu czynności trenera Śląska Wrocław. Nowym szkoleniowcem I drużyny został Orest Lenczyk, który objął klub znajdujące się na przedostatnim miejscu w tabeli. Na koniec sezonu tabela wyglądała zgoła inaczej i Śląsk zajął 2.miejsce na szczycie tabeli i zdobył tytuł Wicemistrza Polski 2010/2011. Dzięki temu, po 24 latach ponownie zagrał w europejskich pucharach!
2011/12 – w II rundzie eliminacji do Ligi Europy, Śląsk zmierzył się ze szkockim Dundee United FC. Po wyrównanych pojedynkach, lepszy okazał się klub z Wrocławia i awansował do następnej rundy, gdzie przeciwnikiem był bułgarski Lokomotiv Sofia. Śląsk zwyciężył po rzutach karnych i awansował do IV rundy. W rundzie decydującej o awansie do fazy grupowej Ligi Europy, Śląsk trafił na rumuński FC Rapid Bukareszt, który okazał się zbyt mocny i wyeliminował wrocławian.
28 października 2011 roku Śląsk rozegrał historyczny, pierwszy mecz ligowy na nowym Stadionie Miejskim przy Alei Śląskiej. Przy pełnych trybunach Śląsk odniósł zwycięstwo 1:0 nad Lechią Gdańsk. Rundę jesienną podopieczni Oresta Lenczyka zakończyli na pierwszym miejscu w tabeli. Po przerwie zimowej przyszło załamanie formy i drużyna zaliczyła kilka dotkliwych porażek: z Legią Warszawa, Koroną Kielce, Lechem Poznań i Polonią Warszawa. W Pucharze Polski po raz pierwszy od 1993 roku Śląsk awansował do ćwierćfinału, przegrywając dwumecz o półfinał z Arką Gdynia. W Ekstraklasie, dzięki mobilizacji zespołu i zwycięstwom w trzech ostatnich kolejkach sezonu przeciwko Zagłębiu Lubin, Jagiellonii Białystok oraz Wiśle Kraków, wrocławianie sięgnęli po raz drugi w historii klubu po tytuł Mistrza Polski!
2012/13 – w kolejnym sezonie w europejskich rozgrywkach UEFA Śląsk wystartował od II rundy eliminacyjnej Ligi Mistrzów. Pokonał w niej przeciwnika z Czarnogóry – FK Budućnost Podgorica, jednak w następnej rundzie, po przegranej w dwumeczu aż 1:6 z mistrzem Szwecji, Helsingborgs IF, odpadł z tych rozgrywek. Ostatnią szansą na udział w europejskich pucharach była Liga Europy.
12 sierpnia 2012 roku Mistrz Polski zmierzył się ze zdobywcą Pucharu Polski – Legią Warszawa w meczu o Superpuchar Polski. Wrocławianie wygrali w rzutach karnych i zdobyli to trofeum po raz drugi w historii klubu. Niestety, sukces ten nie przełożył się na dobre wyniki Śląska w Europie. Dwie porażki z Hannoverem 96 (3:5, 1:5) zamknęły drzwi do fazy grupowej. Po tak wysokich przegranych doszło do dymisji dotychczasowego trenera, Oresta Lenczyka, a jego miejsce zajął czeski szkoleniowiec, Stanislav Levy.
Drużyna prowadzona przez Stanislava Levy’ego zajęła 3. miejsce w tabeli ekstraklasy i dotarła do finału Pucharu Polski. W rozstrzygającym o zdobyciu trofeum dwumeczu z warszawską Legią zielono-biało-czerwoni okazali się być jednak słabszą drużyną. W pierwszym spotkaniu rozgrywanym we Wrocławiu Trójkolorowi ulegli 0:2 i w odniesieniu końcowego triumfu nie pomogło im nawet zwycięstwo w stolicy 1:0.
2013/14 Śląsk jako brązowy medalista mistrzostw Polski ponownie reprezentował nasz kraj w eliminacjach do Ligi Europy. Wojskowi pewnie przebrnęli przez II rundę eliminacyjną pokonując FK Rudar Pljevlja i fantastycznie zaprezentowali się w kolejnej fazie rozgrywek, gdy wyeliminowali faworyzowany belgijski Club Brugge (3:3, 1:0). Z Europą pożegnali się dopiero po dwumeczu z hiszpańską Sevillą (1:4, 0:5) – późniejszym triumfatorem Ligi Europy. Pomimo porażki w rozgrywkach międzynarodowych Śląsk przystępował do sezonu krajowego z optymizmem i dużymi nadziejami. Te jednak wkrótce zostały negatywnie zweryfikowane, a po pierwszych meczach rundy wiosennej ze stanowiskiem trenera pożegnał się Czech Stanislav Levy.
W lutym 2014 trenerem został Tadeusz Pawłowski. Były legendarny napastnik Śląska Wrocław szybko oddalił widmo walki o utrzymanie i doprowadził zielono-biało-czerwonych do zajęcia 9. miejsca w lidze – najlepszego w grupie spadkowej, która powstała w wyniku reformy rozgrywek.
2014/15 Trener Pawłowski zajął ze Śląskiem czwarte miejsce i tym samym po raz pierwszy w historii zdarzył się awans z Wojskowymi do europejskich pucharów zarówno w roli trenera, jak i piłkarza. Podopieczni Tadeusza Pawłowskiego po wyeliminowaniu w pierwszej rundzie Ligi Europy słoweńskiego NK Cejle w kolejnej rundzie nie sprostali szwedzkiemu IFK Goeteborg. W lidze Śląsk po wielu zmianach kadrowych okupywał jesienią dolne rejony tabeli. W grudniu 2015 roku Tadeusz Pawłowski zostaje zwolniony. Krótko zespół prowadzi Grzegorz Kowalski, trochę dłużej Romuald Szukiełowicz. Czwartym szkoleniowcem wrocławian w sezonie 2015/16 został Mariusz Rumak. Wiosną nie udaje mu się awansować do grupy mistrzowskiej, jednak stosunkowo spokojnie zapewnia utrzymanie w ekstraklasie.
2016/17 Śląsk z powodzeniem miał grać o górną ósemkę, niestety te plany nie zostały zrealizowane. Po kiepskiej rundzie jesiennej posadę stracił trener Rumak. W roku 2017 Śląsk Wrocław obchodził jubileusz 70-lecia istnienia. W styczniu nowym trenerem Trójkolorowych ogłoszono Jana Urbana. Śląsk ponownie nie zakwalifikował się do grupy mistrzowskiej. Rundę finałową podopieczni Urbana zaczęli poniżej oczekiwań. Przegrali u siebie z Górnikiem Łęczna i w Gliwicach z Piastem. Później jednak wrocławianie dostarczyli swoim kibicom powodów do zadowolenia. Trzy majowe spotkania na Stadionie Wrocław i trzy zwycięstwa, w tym aż 6:0 nad Ruchem Chorzów i 4:1 nad Arką Gdynia. Na zakończenie rozgrywek Śląsk pojechał do Płocka, gdzie pewnie 3:0 pokonał miejscową Wisłę. Ostatecznie WKS w sezonie 2016/17 uplasował się na 11. pozycji w tabeli.
2017/18 Śląsk nie awansował do grupy mistrzowskiej i musiał kończyć sezon w dolnej połówce tabeli. 9 września 2017 r. na Stadionie Wrocław rozegrany został mecz Śląsk – Legia Warszawa, który był punktem kulminacyjnym obchodów 70-lecia klubu. Wrocławianie zwyciężyli 2-1 a meczowi z trybun przyglądało się kilkudziesięciu byłych piłkarzy i trenerów Śląska, którzy zostali zaproszeni na to wydarzenie.
2018/19 Był to najtrudniejszy sezon od powrotu Śląska do Ekstraklasy. W grudniu zarząd klubu zdecydował o rozwiązaniu umowy z Tadeuszem Pawłowskim. 3 stycznia 2019 r. na ławce trenerskiej zasiadł Czech Vitezslav Lavicka. W jego CV jest m.in. dwa mistrzostwa Czech, puchar tego kraju oraz mistrzostwo Australii. Piłkarze do samego końca walczyli o utrzymanie i finalnie zakończyli sezon zaledwie 4 punkty nad strefą spadkową.
2019/20 Śląsk rozpoczął sezon bardzo mocno i od początku aż do 7. kolejki był liderem Ekstraklasy. Z czasem Śląsk złapał zadyszkę, ale ciągle utrzymywał się w czubie tabeli i przezimował na czwartym miejscu. Wiosną przyszła pandemia koronawirusa i rozgrywki zostały przerwane w marcu, a wznowienie nastąpiło dopiero w ostatni weekend maja. Przed rundą finałową Śląsk był trzeci w tabeli i oczekiwania były ogromne. Przed sezonem celem była grupa mistrzowska, a w pod koniec sezonie Śląsk liczył się w walce o mistrzostwo! Niestety, marzenia kibiców brutalni zderzyły się z rzeczywistością i z balonika uszło powietrze, ale piłkarze Śląska i tak zajęli bardzo dobre piąte miejsce.